جمهوری اسلامی رتبه « نهم » در گزارش لیست جفا برمسیحیان ۲۰۱۵

این گزارش  از واقعیت ی جالب اما نه خیلی شگفت انگیز پرده برمی دارد و آن واقعیت این است که : “اسلامگرایی افراطی در حال رشد است. ۹ کشور از ۱۰ کشور صدر جدول که بیشترین جفا را به مسیحیان سراسر دنیا می رسانند کشور های اسلامی هستند.

به گزارش «محبت نیوز»، ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﯿﺤﯽ (OpenDoors)  “درهای باز” (سازمانی که حامی کلیسا های جفا دیده در سراسر جهان است) ، با انتشار ﻟﯿﺴﺘﯽ، ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﮐﺸﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺴﯿﺤﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﺠﺎ ﺗﺤﺖ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ ﻗﺮﺍﺭ دارند نام برد.

ﺩﺭ گزارش سالانه ﻟﯿﺴﺖ سال ۲۰۱۵ ، جمهوری اسلامی ﺩﺭ ﺭﺩﻩ ﻧﻬﻢ ﻭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺩﻩ چهارم ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﺳﺘﯿﺰ ﺟﺎﯼ گرفته اند.

به گفته ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﯿﺤﯽ ﺩﺭﻫﺎی ﺑﺎﺯ ، ﻟﯿﺴﺖ ﺟﺪﯾﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ بررسی های آماری سال گذشته است. بر پایه این گزارش در سال ۲۰۱۵ میلادی بیش از ٧۴٠٠ مسیحی تنها به جرم مسیحی بودن کشته شده اند. در همین زمان نیز بیش از ٢۴٠٠ کلیسا تخریب شده است.

سازمان مسیحی درهای باز، جمهوری اسلامی ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺗﺒﻪ « ﻧﻬﻢ » ﺍﯾﻦ ﻟﯿﺴﺖ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﮐﺸﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

در لیست سالانه منتشره (سال گذشته) جفا بر مسیحیان در سال ۲۰۱۴ جمهوری اسلامی ایران در رتبه «هفتم» قرار داشت و اختصاص رتبه «نهم» در آغاز سال ۲۰۱۶ برای کارنامه حکومت جمهوری اسلامی بدین معنا نیست که وضعیت مسیحیان در ایران بهبود یافته بلکه جفا و آزار و مسیحیان در دیگر کشورهای بخصوص اسلامی شدت یافته است . حضور کشورهای در لیست ۲۰۱۵ که عمومن اسلامگرایان افراطی در آن فعالیت دارند گویای این مطلب می باشد .

ﺑﺎ ﺍﯾﻨﺤﺎﻝ جمهوری اسلامی ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ بین ١٠ کشور نخست این لیست است.

کره شمالی به عنوان کشور کمونیستی منزوی در دوازده سال گذشته همچنان در رتبه اول جدول کشورهای آزار دهنده به مسیحیان قرار دارد. به طوری که به همراه داشتن حتی یک انجیل میتواند به مسیحی بودن شخص دلالت داشته و عواقبی نظیر اعدام یا زندان برای شخص و تمام خانواده اش را به همراه داشته باشد. تخمین زده میشود که در این کشور بین ۵۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ مسیحی در کمپ های کار اجباری و در وضع اسف بار نگهداری میشوند. رژیم کره شمالی از مسیحیان به عنوان حربه در رقابت با کشورهای غربی استفاده می کند.

– در همین زمینه : کره شمالی کشیش کانادایی را به حبس ابد محکوم کرد»

حضور پررنگ کشورهای اسلامی در این لیست نکته ویژه این لیست است. بیشتر ده کشور نخست این لیست را دولت های مسلمان تشکیل می دهند. اسلام‌گرایی و گسترش فعالیت گروه‌های افراطی در نقاط مختلف جهان، با تشدید آزار و سرکوب اقلیت‌های دینی و مسیحیان همراه بوده است. در ۴۰ کشور از ۵۰ کشوری که مورد بررسی قرار گرفته‌اند، تندروهای اسلام‌گرا حضور فعال دارند.

 واقعیت این است که : “اسلامگرایی افراطی در حال رشد است. ۹ کشور از ۱۰ کشور صدر جدول که بیشترین جفا را به مسیحیان سراسر دنیا می رسانند کشور های اسلامی هستند. ۳۸ کشور نیز از کل ۵۰ کشور شرایط اسلامگرایی افراطی دارند.”

در گزارش منتشره کشور عراق نیز در رتبه دوم این لیست جای دارد، سال گذشته وقتی داعش (دولت اسلامی)‌ با گردن‌ زدن – و حتی صلیب کشیدن- اعلام خلافت کرد، هزاران مسیحی از ترس فرار کردند.دولت اسلامی می‌خواهد برداشت خود از اسلام را تحمیل کند و قسم خورده منطقه را از کافران پاک کند و برای این کار مسیحیان و بقیه اقلیت‌ها را هدف گرفته است.

کشور اریتره که یک دیکتاتوری اسلامی است در رتبه سوم این لیست قرار گرفته است. ﺍﺭﯾﺘﺮﻩ ﺍﺯ ﺭﺩﻩ ﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۰۱۴ ﺑﻪ ﺭﺩﻩ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۲۰۱۵ صعود کرد این امر ﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﺴﯿﺤﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﮐﺸﻮﺭ دارد.

ﺩﺭ ﺧﺎﻭﺭﻣﯿﺎﻧﻪ حضور گروه تروریستی دولت اسلامی (ﺩﺍﻋﺶ) ﺩﺭ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﺳﻮﺭﯾﻪ باعث ﺧﺮﻭﺝ بخش عمده ای از جمعیت مسیحی خاورمیانه ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. بر پایه ﺍﯾﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺍﺫﯾﺖ مسیحیان ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺟﻨﻮﺏ ﺻﺤﺮﺍﯼ ﺁﻓﺮﯾﻘﺎ که تحت کنترل دولت های مسلمان یا گروه های اسلامگراست ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺖ.

“مسئله جفا بر مسیحیان در کل در تمامی دنیا به طرز ناراحت کننده ای رو به رشد است. یکی از مهمترین عواملی که به چشم میخورد این است که کشورهای بیشتری که اکثرن هم اسلامی هستند به سمت ناپایداری و تبدیل شدن به دولت هایی در جهت عدم پیشرفت و ترقی پیش می روند و در مواردی حتی ناپایدار و به سوی پس رفت هستند. برای مثال از کشورهای سومالی، افغانستان و پاکستان و سوریه می توان به عنوان کشورهای ساکن و بدون پیشرفت یاد کرد. این موضوع باعث بروز سختی هایی می شود که حتی سخن گفتن در مورد آن نیز دشوار خواهد بود. دلیل آن هم این است که در کشور های عقب مانده رسانه ای مختص برای مسیحیان وجود ندارد که از طریق آن نگرانی های سیاسی خود را مطرح کنند. آنها تنها می توانند نگرانی های خود را از طریق دعا و بطور روحانی بیان کنند و از طریق کلام خدا قوت قلب یابند.”

وخامت وضع جسمی یک فعال مدنی در اوین

خبرگزاری هرانا – پزشک زندان پس از انتقال سعید حسین‌زاده به بهداری اوین گفته است که او برای معالجه و ادامه‌ی درمان، لازم است به بیمارستانی خارج از زندان اعزام شود.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز شنبه و پس از تنگی نفس و تپش قلب سعید حسین زاده، فعال مدنی محبوس در زندان اوین، او به بهداری زندان اوین منتقل شده و پس از معاینات لازم به او گفته شده که به دلیل مشکل آریتمی قلبی (تپش نامنظم قلب)، لازم است که به بیمارستانی بیرون از زندان اعزام شود.

پزشکی قانونی زندان اوین عدم توانایی تحمل کیفر این فعال مدنی را تأیید کرده است و او می بایستی برای آزمایش و تائید نهایی به بیمارستان امام خمینی اعزام شود که هنوز انجام نشده است.

آقای حسین‌ زاده آخرین بار بیست و پنجم آذرماه به بیمارستان اعزام و بدون معالجه به بند بازگردانده شد.

همچنین علیرغم پیگیری‌های حقوقی برای اعتراض به وضعیت پرونده، وکیل او تا کنون موفق به مطالعه‌ی پرونده نشده است.

این فعال مدنی که چندی پیش در اعتراض به وضعیت پرونده و نگهداری اش در زندان اعلام اعتصاب غذا کرده بود، طی نامه ای نوشته بود که از بیماری های مختلف نظیر روماتیسم، تنگی نفس، مشکلات قلبی و عفونت و خونریزی معده رنج می برد که حین بازداشت و حبس مبتلا شده است.

او همچنین نوشته بود که در حین اعزام به بیمارستان، “کارشکنی ها و رفتارهای غیرمعمول” منجر به وخامت بیماری‌اش شده است.

پزشکان به او اعلام کرده اند که در صورت عدم رسیدگی به بیماریهای وی، این فعال مدنی با مشکلات حاد تری مواجه خواهد شد.

سعید حسین زاده در مهرماه ۱۳۹۳بازداشت و به بند دو الف زندان اوین منتقل شد که بند سپاه نیز نامیده می‌شود.

او در دادگاه بدوی در شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی مقیسه، به اتهام تبلیغ علیه نظام و توهین به رهبری به هفت سال زندان محکوم شد. حکمی که در مرحله تجدیدنظر و در شعبه ۳۶ توسط قاضی زرگر تائید شد. این در حالی است که مجموع اشد مجازات این دو اتهام چهار سال حبس بیشتر نیست.

آقای سعید حسین‌زاده هم‌اینک دومین سال حبس خود را در بند هفت زندان اوین سپری می کند.

اخراج دو دانشجوى بهايى "شمیس پورشاهرضایی" و "الهام پاكرو" دانشجويان دانشگاه آزاد تهران وملارد

خبرگزارى قاصدان آزادى: شمیس پور شاهرضایی" و "الهام پاكرو" دانشجويان دانشگاه آزاد تهران و مياندوآب بدليل اعتقادي اخراج شدند.
شمیس پور شاهرضایی هموطن بهایی ساکن کرج از دانشگاه هنر ومعماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران به دلیل اعتقادی اخراج شد.
پیشتر این هموطن بهایی با وجود کسب رتبه ۱۳۸ سراسری و پس از آزمون عملی و رتبه ۱۰ سراسری به دلیل اعتقادی با نقض پرونده مواجه و از رفتن به دانشگاه باز مانده بود.

همچنين الهام پاكرو ساكن مياندوآب و دانشجوي دانشگاه آزاد ملارد در رشته مهندسي كامپيوتر-نرم افزار ميباشدكه از دانشگاه اخراج شده است

وخامت وضعیت آتنا دائمی در بند زنان زندان اوین

خبرگزاری هرانا – آتنا دائمی، فعال مدنی محبوس در زندان اوین، دو بار به دلیل وخامت وضعیت جسمانی و فشار خون بالا به بهداری زندان اوین منتقل شده و پس از تلاش بهداری برای پائین آوردن فشار خون به بند بازگردانده شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سه شنبه شب گذشته و در پی بالا رفتن فشار خون، ضربان نامنظم و تپش قلب و تنگی نفس ناشی از آن، آتنا دائمی به صورت اورژانسی به بهداری این زندان انتقال داده شده و پس از تجویز قرص زیرزبانی به بند بازگردانده می شود. درپی عدم حل مشکل و وخامت وضعیت جسمانی وی، این فعال مدنی به بهداری زندان اوین منتقل شده و با تزریق تزریق آرامبخش به وی، این فعال مدنی دوباره به بند بازگردانده می شود.

گفته می شود که در انتقال آتنا دائمی به بهداری زندان اوین فشار وی ۱۸ بوده است.

همچنین روز چهارشنبه همین هفته و در پی اعزام این فعال مدنی به دندانپزشکی، وی با مشکل فشار خون بالا مواجه شده است. خانواده‌ی وی گفته اند که مشکل دوبینی و سردرد این فعال مدنی نیز همچنان وجود دارد.

لازم به ذکر است که پرونده این فعال مدنی محبوس در زندان اوین همچنان بلاتکلیف است و با وجود ارجاع پرونده وی به شعبه ۳۶ تجدیدنظر، به دلیل کمبود قاضی به این پرونده رسیدگی نمی شود.

با وجود درخواست مرخصی خانواده آتنا دائمی برای وی، به ایشان اعلام شده که به دلیل عدم صدور حکم قطعی امکان اعزام به مرخصی وجود ندارد. همچنین خانواده این فعال مدنی زندان تقاضای مرخصی درمانی برای وی کرده اند که با آن نیز موافقت نشده است.

لازم به ذکر است که خانواده دائمی در مدت بازداشت وی از ارگانها و مراجع قانونی، اجرایی و قضایی چون نمایندگان مجلس، معاون ریاست جمهوری و کمیسیون حقوق بشر اسلامی استمداد طلبیده اند، اما تا کنون هیچ کمکی به ایشان نشده است.

آتنا دائمی ۲۷ ساله، بیست و نهم مهرماه سال ۹۳ بازداشت و ۸۶ روز در سلول انفرادی بند دو الف تحت بازجویی بود. خانم دائمی در تاریخ ۲۸ دی ماه ۱۳۹۳ به بند زنان زندان اوین منتقل و پس از چندین بار به تعویق افتادن جلسه دادگاه نهایتاً در تاریخ ٢٣اسفند ٩٣در دادگاهی به ریاست قاضی مقیسه، قاضی شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب تهران در حضور وکیل خود و دیگر متهمین این پرونده به نامهای امید علی شناس، ئاسو رستمی و علی نوری برگزار و وی به دلیل فعالیت های مدنی مسالمت آمیز، به اتهام تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی، توهین به رهبری، توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی و اختفای ادله جرم، به ۱۴ سال زندان محکوم شد. این حکم برای تجدیدنظر به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر ارسال شده و تا لحظه تنظیم این گزارش نتیجه ای سوی این دادگاه اعلام نشده است.

بنا به اعتقاد مشاورین حقوقی هرانا، دادنامه صادره علیه این فعال مدنی که تصاویر آن از سوی هرانا منتشر شد، حاوی اشتباهات فاحش حقوقی است که در صورت رسیدگی جدی و دقیق احتمال تغییر حکم را در دادگاه تجدید نظر تا حد زیادی افزایش خواهد داد.

گفتنی است که سازمان عفو بین الملل خواستار ازادی بی قید و شرط آتنا شده بود که البته هیچ پاسخی از مقامات قضایی و حقوق بشری در داخل ایران دریافت نشده است.

سعید ماسوری؛ پانزده سال بدون مرخصی

خبرگزاری هرانا – با گذشت پانزده سال از حبس سعید ماسوری، زندانی سیاسی زندان رجایی شهر کرج وی همچنان در زندان رجائی شهر و محروم از مرخصی به سر می برد.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، سعید ماسوری، این زندانی سیاسی در تمام این سالها بارها و در مواجهه با اقدامات غیرقانونی مسئولین زندانها و نیروهای امنیتی دست به اعتصاب غذا زده و سابقه آسیب دیدگی جسمی و محرومیت از مراقب پزشکی در زندان را نیز دارد.

سعید ماسوری در دی ماه سال ۱۳۷۹ به همراه غلام حسین کلبی به اتهام رابطه با سازمان مجاهدین خلق در شهرستان دزفول بازداشت و تا این لحظه را بدون هیچ‌گونه مرخصی در بازداشت‌گاه اداره اطلاعات اهواز، اوین و رجایی شهر سپری کرده است.

نامبرده در سال ۱۳۸۱ و در دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد ولی در ‌‌نهایت حکم وی به حبس ابد تقلیل پیدا کرد.

سعید ماسوری از زمان دستگیری مدت ۱۴ ماه را در سلول انفرادی اداره اطلاعات اهواز سپری کرد و سپس او را به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل کردند.

فشارهای غیر انسانی علیه زندانیان سیاسی در زندان کارون

خبرگزاری قاصدان آزادی:به گزارش «فعالین حقوق بشر و دمکراسی »تحت فشار قرار دادن زندانیان سیاسی زندان کارون اهواز با قرار دادن آنها در یک سلول با شرایط غیر انسانی وضعیت آنها را مختل کرده است

طی هفته های گذشته زندانیان سیاسی زندان کارون اهواز که بیش از ۷۰ نفر می باشند و در بند ۸ زندانی بودند ،از این بند به بند ۶ منتقل شدند . بند ۶ این زندان دارای یک سالن کوچک با فضای بسیار محدود می باشد و امکانات اولیه آن بسیار محدود و فرسوده است.زندانیان به سختی می توانند دراین سالن استراحت کنند ، امکان تحرک از آنها تقریبا سلب شده است و امکانات گرمایی آن بطور محدود قابل استفاده می باشد .
اندک سرویس بهداشتی موجود در این بند به دلیل فرسوده بودن تقریبا غیرقابل استقاده وهمچنین حمام ها دچار آب گرفتگی بوده و اکثرا از آب گرم برخوردار نیست. زندانیان سیاسی برای استفاده از سرویسهای بهداشتی و استحمام باید مدتها در صف منتظر باشند .

اکثر زندانیان محبوس در این بند ، زندانیان سیاسی هموطن عرب خوزستانی می باشند و در میان آنها زندانیان سیاسی دیگری از جمله غلامحسین کعبی است که چندین هفته در اعتراض به شرایط غیر انسانی و قرون وسطایی این زندان دست به اعتصاب غذا زده و مدتی پیش پس از رسیدن به خواسته هایش به اعتصاب غذای خود پایان داد.
به زندانیان سیاسی گفته شده است که قرار است بزودی آنها را به زندان جدیدی که اخیرا ساخته شده است و در جاده اهواز – اندیمشک قرار دارد منتقل شوند.

ریحانه طباطبایی به زندان رفت

خبرگزاری هرانا ـ ریحانه طباطبایی، روزنامه نگار و فعال سیاسی ساعتی پیش برای اجرای حکم خود به زندان اوین رفت.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از کلمه، مادر این زندانی سیاسی با اعلام این خبر گفت: “این چهارمین بار است که ریحانه از در این زندان وارد می‌شود و فقط خدا می‌داند که در دل یک مادر چه می‌گذرد، هرچند من در مقابل مادر خیلی از جوان‌ها سرم پایین است از شرم. من در مقابل مادر علی شریعتی، مادر بهاره هدایت، مادر سهراب… حق گله ندارم. من خدا رو شکر می‌کنم که دخترم را طوری تربیت کرده‌ام که با همه‌ی سختی‌ها از مسیر حق خارج نشده است”.

آبان ماه امسال بود که ریحانه طباطبایی “به یک سال حبس تعزیری و دو سال محرومیت از عضویت در احزاب، گروه ها، دستجات سیاسی و فعالیت در رسانه ها و مطبوعات و فضای مجازی محکوم شده بود”.

جلسه محاکمه این روزنامه نگار به اتهام “تبلیغ علیه نظام” ۹ آذر ماه به ریاست قاضی صلواتی برگزار و پس از نزدیک به یک سال، حبس تعزیری این روزنامه نگار تایید شد.

شهناز سیاقی می‌گوید: “ما انقلاب کردیم چون نمی‌توانستیم در مقابل ظلم سکوت کنیم. و اگر امروز ریحانه‌ی من هم علیرغم همه‌ی تهدیدهایی که می‌شود از سوی بازجو که اگر حرف بزنی یا فعالیت سیاسی داشته باشی برایت پرونده‌ی جدید باز می‌کنیم، دست از نقد کردن نمی‌کشد و تحت لوای قانون به فعالیت‌های قانونی خود ادامه می‌دهد یعنی ما توانسته‌ایم نسل خوبی تربیت کنیم”.

وی در ادامه می‌افزاید: “هرچند سخت است با دست خودت دخترت را تحویل زندان بدهی اما هزار بار خدا را شاکرم که ریحانه در مسیر حق است و خطایی مرتکب نشده و ما را شرمنده نکرده است. سرمان بالاست و فقط می‌توانیم امید داشته باشیم که عدالت در این فضای امنیتی حاکم شود تا معلوم شود که فرزندان ما باید حکم بگیرند یا افرادی که هر روز صدمه‌ها و لطمه‌های غیرقابل جبران به کشور و نظام و مردم می‌زنند”.

ریحانه طباطبایی پیش از این در آذر ماه سال ۸۹ توسط سپاه بازداشت شده بود. وی بابت این بازداشت محکوم به یک سال حبس شد که دادگاه تجدید نظر آن را به شش ماه حبس تعزیری و شش ماه حبس تعلیقی تبدیل کرد. این فعال سیاسی در بهمن ماه سال ۹۱ نیز به همراه تعدادی از روزنامه نگاران توسط وزارت اطلاعات بازداشت شد.

مادر ریحانه طباطبایی می‌گوید: “ما حدس می‌زدیم که فشارها همزمان با آغاز انتخابات بیشتر و احکام اجرا شود. قطعا اگر ریحانه بیرون می‌ماند در ستاد انتخاباتی فعالیت می‌کرد و ما می‌دانیم که آقایان ته دلشان نمی‌خواهند بچه‌های خوش‌فکر و فعال که هیچ‌گونه انگ خارج از نظام بودن هم نمی‌توان به آنان زد بهتر است زندان باشند یا مرعوب شده و منزوی شوند”.

طباطبایی، خرداد ماه سال گذشته برای پرونده جدید خود که این بار نیز توسط سپاه تنظیم شده بود، به دادسرا احضار شد که پس از تفهیم اتهام برای اجرای حکم ۵ ماهه خود به بند سیاسی زندان زنان اوین منتقل و در ۲۰ آبان ماه همان سال پس از طی دوران محکومیت خود آزاد شده بود.

شهناز سیاقی می‌گوید: “از سپاه خیلی دلم گرفته. دردمندم نه چون ریحانه به زندان رفت، اما اینکه به خاطر پست فیس بوکی برای آقای جلیلی و قالیباف یا اردوی شهرکرد که مراسم قانونی بوده، یک سال در حبس بماند تلخ است. اگر دختر من دزد یا مفسد اقتصادی بود یا داخل بده بستان‌هایی که هر روز افشاگری‌هایش را می‌بینید و می‌شنوید بود الان زندگی خودش را داشت”.

وی ادامه می‌دهد: “ظاهرا بچه‌های ما باید تاوان این را بدهند که قلبشان برای این کشور می‌تپد و نمی‌توانند بی‌تفاوت باشند. مثل خیلی از بچه‌هایی که هنوز زندانند یا آنها که این سال‌ها آنجا بودند. جرم این بچه‌ها دلسوزی و دغدغه داشتن است. این که فکر می‌کنند و بدی‌ها را می‌بنند”.

مادر طباطبایی در پایان می‌گوید: “نهم دی عکس آقای خاوری را دیدم که سال ۸۸ در راهپیمایی بوده. با خودم فکر کردم بله درست است. بچه‌ی من خطرناک است. علی شریعتی و حسین نورانی‌نژاد و بهاره هدایت و … خطرناکند وگرنه امثال آقای خاوری و خیلی های دیگر که همه‌مان می‌شناسیم که خطری ندارند و می‌توانند به راحتی آزادانه زندگی کنند. اما خدا جای حق نشسته است. من نگران نیستم و مطمئنم که بالاخره این هزینه‌ها به بار می‌نشیند روزی ما هم طعم آرامش و عدالت و آزادی واقعی را می‌چشیم”.