۱۳۹۳ اردیبهشت ۶, شنبه

بازداشت و تهدید خانواده های زندانیان سیاسی کلید خورد

خبرگزاری هرانا – ساعاتی پیش ماموران وزارت اطلاعات با مراجعه به منازل خانواده‌های زندانیان سیاسی که در «پنج شنبه سیاه» مورد ضرب و شتم قرار گرفته‌اند، اقدام به تهدید و بازداشت برخی از ایشان نمود.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، ماموران وزارت اطلاعات با مراجعه به منزل تعدادی از خانواده‌های حادثه دیده در «پنج شنبه سیاه» با تهدید ایشان از آن‌ها خواستند که فردا تجمعی مقابل دادستانی نداشته باشند.
این ماموران حداقل در یک مورد با مراجعه به منزل یاشار دارالشفا، زندانی سیاسی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین، برادر وی کاوه دارالشفاء را بازداشت کردند، خانواده سعید حائری از دیگر خانواده‌هایی بود که ساعاتی پیش مورد تهدید حضوری ماموران وزارت اطلاعات قرار گرفته‌اند.
مامورین وزارت اطلاعات هم چنین به صورت تلفنی خانواده داور حسینی وجدان، از دیگر زندانیان سیاسی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین را به صورت تلفنی تهدید کردند.
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

۱۳۹۳ اردیبهشت ۵, جمعه

رنج نامه حسين رونقي از وقايع حمله وحشيانه به بند350

سیدحسیـن رونـــقی: آنجا هوا برای نفس کشیدن کم بود…

بازگو کردن برخی وقایع به مراتب تلخ تر از خود آن است و این داستان تلخ امروز من و زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ است. آنچه شاهد آن بود تمام رخدادهای ۵ سال گذشته را برای من زنده می کرد. کتک خوردن مردم در خیابان، بازداشت ها و انفرادی ها، حمله به کوی دانشگاه و واقعه کم انگیز کهریزک. پنجشنبه بود. عده ای به ما هجوم آورده بودند تا هویت، حیثیت و شخصیت ما را خدشه دار کنند و همانگونه که در حرفهایشان می گفتند: “چهار سال به اینها رو داده ایم حالا باید رویشان را کم کنیم” آمده بودند تا روی ما را کم کنند و به ما بگویند که اگر می خواهید بایستید باید خرد شوید، باید تحقیر شوید، باید ناسزا بشنوید.

صبح پنج شنبه ساعت از ۹ گذشته بود یکدفعه صدای چند نفر را که وارد اتاق شده بودند شنیدم با لحن بسیار بد گفت:” زودباش بیا بیرون” گفتم اجازه بده لباس بپوشم بیاییم” با لحن خشن تر گفت:” نمی خواهد زود بیا بیرون” بین همین بحث ها یاد روز اول بازداشتم در سال ۸۸ افتادم که اجازه ندادند لباس بپوشم. به صورت غیراخلاقی و غیر عرفی بازرسی بدنی شدیم و همه را به حیاط بند فرستاند و در را بستند. در ابتدا همه فکر کردیم که همه هم بندیانمان به حیاط آمده اند اما اینگونه نبود.

صدای فریاد دوستانمان را شنیدیم، از پنجره ها که داخل را نگاه کردیم واقعه ای تلخ همه را شوکه کرد. کتک زدن، پاره کردن لباس، فحاشی و توهین و کشیدن زندانیان بر روی زمین، همین ها کافی بود تا همه ی هم بندیان به سوی در حیاط بند بروند و با شعار دادن اعتراض کنند. در شکست، بسیاری وارد بند شدند آنجا بود که دیدیم چگونه بچه ها را از تونل باتون می گذرانند و کتک می زنند بدون هیچ رحم، انصاف و وجدانی. آقای رجایی با صدای رسا فریاد می زد و اعتراض می کرد و می گفت “نزنید” و ما هم کاری جز اعتراض و گفتن “نزنید” نمی توانستیم بکنیم.

ده ها مامور لباس شخصی و گارد حفاظت زندان به ما حمله کردند و ناجوانمردانه بر سر و بدن ما می زدند. صحنه یی باور نکردنی بود. باتون ها بر سر و صورت آقای علیرضا رجایی، اکبر امینی، بهزاد عرب گل فرود می آمدند و آن ناجوانمردان لحظه ای درنگ و تامل نمی کردند که اینها زندانی اند، بی دفاع اند و از همه بالاتر انسان اند و شأن و منزلتی دارند. چرا باید اینگونه کنیم ما !؟

لباس شخصی ها درشت هیکل بودند. گویا فقط برای کتک زدن آمده اند، همه زندانیان را با ضرب و شتم باتون، میله و مشت و لگد به حیاط عقب راندند و آنجا احساس پیروزی می کردند. ضربات در تونل باتون شدید تر شد، فحاشی ها و تهدید ها عریان تر شدند، به علیرضا رجایی می گفتند: “حساب تو را بعدا می رسیم”. شوکه شده بودیم، با سر و صورت زخمی و خونین فقط نظاره یک حادثه عاشورایی و سقوط حرمت انسان بودیم. به این می اندیشیدیم که مظلومیت و بی پناهی یک زندانی، مرز ندارد؛ که اگر مرز داشت صدای خانواده اش و عشق آنها را از وی دریغ نمی کردند. مهاجمان رحم، وجدان و انسانیت را فراموش کرده و چهره خشن از خود به تصویر می کشیدند.

آن نابکاران می خواستند غرور، شخصیت و حیثیت ما را با باتون و ارعاب لگدمال کنند که ناکام ماندند. ایمان، باور و غرورم اجازه نمی داد اشک بریزم و به حال روزگار مرگ انسانیت را که شاهد آن بودم گریه کنم. کتک خورده بودیم فحش شنیده بودیم ولی هویتمان بعنوان یک زندانی سیاسی اجازه نمی داد خم به ابرو بیاوریم. باید می ایستادیم که با قامتی سبز و استوار ایستادیم. همین ایستادگی باعث شد اکبر امینی سر و صورتش خون باشد، امید بهروزی رگ هایش پاره شود، عماد بهاور بشدت ضرب و شتم شده و آسیب ببیند، تن محمدصدیق کبودوند کبود شود، دنده های اسماعیل برزگر بشکند، حرمت مرد باتقوایی چون محمد امین هادوی را بشکنند و این قلب کامیار ثابت صنعتی بود که طاقت این همه خشونت و قساوت را نداشت.

ده ها مأمور لباس شخصی و گارد حفاظت زندان به حیاط بند ۳۵۰ هجوم آوردند، فریاد می کشیدند، توهین می کردند و می گفتند: “چهار سال به این ها رو داده ایم فکر کرده اند چه خبر است” قصد انتقام گیری داشتند و زورشان به زندانیان سیاسی بی گناه و بی پناه رسیده بود. دوره مان کرده بودند و باتون ها را دور سرشان می چرخاندند و می گفتند “بیایید جلو” یک لباس شخصی فریاد می زد “شما … ندارید بیایید جلو”، اینها همان کسانی بودند که در سال ۸۸ در تقدس باتون شعر سروده بودند.

هوا برای نفس کشیدن کم بود و احساس خفگی می کردم با همه اینها بچه ها می گفتند:”اگر ما را زدند فقط کتک بخورید دست به هیچ کسی نزنید”. سکوت کردیم و برای اعتراض نشستیم وسط حیاط بند، اما آنها گارد حمله گرفتند و می خواستند خون های بیشتری برزمین بریزند. خسته بودیم، زیر باتون له شده بودیم، بسیاری گرسنه و تشنه بودند. چه می گویم! حتی اجازه مداوای مجروحان و بیماران را نمی دادند چه برسد به آب و غذا و غیره. لوازم پانسمان و قرص زیر زبانی را هم دریغ می کردند خدایا!

چه صحنه ای غمناکی بود وقتی امید بهروزی با خونریزی دستش در مقابل ضربات باتون و فحاشی های ماموران ایستاده بود و فریاد می زد: کسی در این مملکت نباید بالاتر از قانون باشد هیچ کس حق ندارد قانون را زیر پا بگذارد و زندانی را بزند. ما همه شما را پای میز محاکمه می کشانیم” ماموران می خندیدند و مسخره می کردند و زندانیان بغض کرده و ناامید از همه جا بودند چرا که می دانستند عدالت واژه ای غریبی ست و قانون هیچ گاه اجرا نشده و نمی شود. امید حالش بد شد او را برداشتیم و بردیم وسط حیاط آنجا بود که واقعه عاشورای ۸۸ در ذهنمان بیدار شد.

کتک خوردیم و خونمان ریخته شد تا بگوییم ما حاکمیت قانون می خواهیم، تا بگوییم قانون شکنی و زور گویی بس است، هنوز هم فریاد می زنیم و یاری می طلبیم که نگذارید انسانیت سقوط کند، که بمیرد، که اینگونه مظلوم کشی شود که زندانی به معنای واقعی مظلوم است. احساس خفگی می کنم پنجره ای بگشایید.

بند ۳۵۰ زندان اوین
نگاره: ‏رنج نامه حسين رونقي از وقايع حمله وحشيانه به بند350 سیدحسیـن رونـــقی: آنجا هوا برای نفس کشیدن کم بود… بازگو کردن برخی وقایع به مراتب تلخ تر از خود آن است و این داستان تلخ امروز من و زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ است. آنچه شاهد آن بود تمام رخدادهای ۵ سال گذشته را برای من زنده می کرد. کتک خوردن مردم در خیابان، بازداشت ها و انفرادی ها، حمله به کوی دانشگاه و واقعه کم انگیز کهریزک. پنجشنبه بود. عده ای به ما هجوم آورده بودند تا هویت، حیثیت و شخصیت ما را خدشه دار کنند و همانگونه که در حرفهایشان می گفتند: “چهار سال به اینها رو داده ایم حالا باید رویشان را کم کنیم” آمده بودند تا روی ما را کم کنند و به ما بگویند که اگر می خواهید بایستید باید خرد شوید، باید تحقیر شوید، باید ناسزا بشنوید. صبح پنج شنبه ساعت از ۹ گذشته بود یکدفعه صدای چند نفر را که وارد اتاق شده بودند شنیدم با لحن بسیار بد گفت:” زودباش بیا بیرون” گفتم اجازه بده لباس بپوشم بیاییم” با لحن خشن تر گفت:” نمی خواهد زود بیا بیرون” بین همین بحث ها یاد روز اول بازداشتم در سال ۸۸ افتادم که اجازه ندادند لباس بپوشم. به صورت غیراخلاقی و غیر عرفی بازرسی بدنی شدیم و همه را به حیاط بند فرستاند و در را بستند. در ابتدا همه فکر کردیم که همه هم بندیانمان به حیاط آمده اند اما اینگونه نبود. صدای فریاد دوستانمان را شنیدیم، از پنجره ها که داخل را نگاه کردیم واقعه ای تلخ همه را شوکه کرد. کتک زدن، پاره کردن لباس، فحاشی و توهین و کشیدن زندانیان بر روی زمین، همین ها کافی بود تا همه ی هم بندیان به سوی در حیاط بند بروند و با شعار دادن اعتراض کنند. در شکست، بسیاری وارد بند شدند آنجا بود که دیدیم چگونه بچه ها را از تونل باتون می گذرانند و کتک می زنند بدون هیچ رحم، انصاف و وجدانی. آقای رجایی با صدای رسا فریاد می زد و اعتراض می کرد و می گفت “نزنید” و ما هم کاری جز اعتراض و گفتن “نزنید” نمی توانستیم بکنیم. ده ها مامور لباس شخصی و گارد حفاظت زندان به ما حمله کردند و ناجوانمردانه بر سر و بدن ما می زدند. صحنه یی باور نکردنی بود. باتون ها بر سر و صورت آقای علیرضا رجایی، اکبر امینی، بهزاد عرب گل فرود می آمدند و آن ناجوانمردان لحظه ای درنگ و تامل نمی کردند که اینها زندانی اند، بی دفاع اند و از همه بالاتر انسان اند و شأن و منزلتی دارند. چرا باید اینگونه کنیم ما !؟ لباس شخصی ها درشت هیکل بودند. گویا فقط برای کتک زدن آمده اند، همه زندانیان را با ضرب و شتم باتون، میله و مشت و لگد به حیاط عقب راندند و آنجا احساس پیروزی می کردند. ضربات در تونل باتون شدید تر شد، فحاشی ها و تهدید ها عریان تر شدند، به علیرضا رجایی می گفتند: “حساب تو را بعدا می رسیم”. شوکه شده بودیم، با سر و صورت زخمی و خونین فقط نظاره یک حادثه عاشورایی و سقوط حرمت انسان بودیم. به این می اندیشیدیم که مظلومیت و بی پناهی یک زندانی، مرز ندارد؛ که اگر مرز داشت صدای خانواده اش و عشق آنها را از وی دریغ نمی کردند. مهاجمان رحم، وجدان و انسانیت را فراموش کرده و چهره خشن از خود به تصویر می کشیدند. آن نابکاران می خواستند غرور، شخصیت و حیثیت ما را با باتون و ارعاب لگدمال کنند که ناکام ماندند. ایمان، باور و غرورم اجازه نمی داد اشک بریزم و به حال روزگار مرگ انسانیت را که شاهد آن بودم گریه کنم. کتک خورده بودیم فحش شنیده بودیم ولی هویتمان بعنوان یک زندانی سیاسی اجازه نمی داد خم به ابرو بیاوریم. باید می ایستادیم که با قامتی سبز و استوار ایستادیم. همین ایستادگی باعث شد اکبر امینی سر و صورتش خون باشد، امید بهروزی رگ هایش پاره شود، عماد بهاور بشدت ضرب و شتم شده و آسیب ببیند، تن محمدصدیق کبودوند کبود شود، دنده های اسماعیل برزگر بشکند، حرمت مرد باتقوایی چون محمد امین هادوی را بشکنند و این قلب کامیار ثابت صنعتی بود که طاقت این همه خشونت و قساوت را نداشت. ده ها مأمور لباس شخصی و گارد حفاظت زندان به حیاط بند ۳۵۰ هجوم آوردند، فریاد می کشیدند، توهین می کردند و می گفتند: “چهار سال به این ها رو داده ایم فکر کرده اند چه خبر است” قصد انتقام گیری داشتند و زورشان به زندانیان سیاسی بی گناه و بی پناه رسیده بود. دوره مان کرده بودند و باتون ها را دور سرشان می چرخاندند و می گفتند “بیایید جلو” یک لباس شخصی فریاد می زد “شما … ندارید بیایید جلو”، اینها همان کسانی بودند که در سال ۸۸ در تقدس باتون شعر سروده بودند. هوا برای نفس کشیدن کم بود و احساس خفگی می کردم با همه اینها بچه ها می گفتند:”اگر ما را زدند فقط کتک بخورید دست به هیچ کسی نزنید”. سکوت کردیم و برای اعتراض نشستیم وسط حیاط بند، اما آنها گارد حمله گرفتند و می خواستند خون های بیشتری برزمین بریزند. خسته بودیم، زیر باتون له شده بودیم، بسیاری گرسنه و تشنه بودند. چه می گویم! حتی اجازه مداوای مجروحان و بیماران را نمی دادند چه برسد به آب و غذا و غیره. لوازم پانسمان و قرص زیر زبانی را هم دریغ می کردند خدایا! چه صحنه ای غمناکی بود وقتی امید بهروزی با خونریزی دستش در مقابل ضربات باتون و فحاشی های ماموران ایستاده بود و فریاد می زد: کسی در این مملکت نباید بالاتر از قانون باشد هیچ کس حق ندارد قانون را زیر پا بگذارد و زندانی را بزند. ما همه شما را پای میز محاکمه می کشانیم” ماموران می خندیدند و مسخره می کردند و زندانیان بغض کرده و ناامید از همه جا بودند چرا که می دانستند عدالت واژه ای غریبی ست و قانون هیچ گاه اجرا نشده و نمی شود. امید حالش بد شد او را برداشتیم و بردیم وسط حیاط آنجا بود که واقعه عاشورای ۸۸ در ذهنمان بیدار شد. کتک خوردیم و خونمان ریخته شد تا بگوییم ما حاکمیت قانون می خواهیم، تا بگوییم قانون شکنی و زور گویی بس است، هنوز هم فریاد می زنیم و یاری می طلبیم که نگذارید انسانیت سقوط کند، که بمیرد، که اینگونه مظلوم کشی شود که زندانی به معنای واقعی مظلوم است. احساس خفگی می کنم پنجره ای بگشایید. بند ۳۵۰ زندان اوین‏
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

مینو اصلانی٬ رئیس سازمان بسیج جامعه زنان: بسیاری از مهدکودک‌های کشور تلاش دارند «روحیه کودکان را شاد و سرزنده نگه دارند که البته کاملا در اشتباه هستند.»!!!



مینو اصلانی٬ رئیس سازمان بسیج جامعه زنان می‌گوید «رقص و عادی شدن» روابط بین دختر و پسر که در مهدکودک‌های آغاز می‌شود مغایر سبک زندگی اسلامی است و «آموزش رقص» به کودکان منجر به «اتصال آنها به فرقه‌های انحرافی» در دوران نوجوانی می‌شود.
اصلانی این اظهارات را روز پنج‌شنبه (چهارم اردیبهشت) در گفتگو با خبرگزاری بسیج بیان کرده است.
وی گفته «رقصی که در مهدکودک‌ها به فرزندان ما آموزش داده می‌شود، زمینه‌ای برای اتصال آن‌ها به گروه‌ها و فرقه‌های انحرافی در سن نوجوانی است.»
رئیس سازمان بسیج جامعه زنان «آموزش‌های نادرست» در مهد کودک‌ها را موجب ترویج سبک زندگی غربی در میان خانواده‌های ایرانی دانسته است.
به گفته وی «در اکثر مهدکودک‌های کشور شاهد آموزش رفتاری غلط و به دور از شئونات اسلامی هستیم.»
اصلانی در ادامه اظهار کرده بسیاری از مهدکودک‌های کشور از الگوی یونیسف پیروی می‌کنند و «با برگزاری جشن‌هایی که قسمت اعظمشان را رقص و پایکوبی تشکیل می‌دهد» تلاش دارند «روحیه کودکان را شاد و سرزنده نگه دارند که البته کاملا در اشتباه هستند.»
اصلانی معتقد است: «رقص و عادی شدن روابط بین دختران و پسران که امروزه در مهدکودک‌های کشور انجام می‌شود به دور از سبک زندگی اسلامی است.»
وی افزوده «آموزش فرهنگ‌های غربی به کودکان شخصیتی غرب زده از آنان به وجود می‌آورد.»
روحانیون و نظامیان حاکم بر جمهوری اسلامی چند سالی است تلاش می‌کنند محتوای آموزشی در مهدکودک‌ها را نیز تغییر دهند.
آنها می‌گویند زمینه‌های غرب‌زدگی در نوجوانان و جوانان از دوران کودکی و در مهد کودک‌ها شکل می‌گیرد.
دیگربان
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

بازداشت تعدادی از نوکیشان مسیحی در مراسم عید پاک در تهران

همزمان با برگزاری عید قیام ، ماموران امنیتی جمهوری اسلامی روز جمعه ۲۹ فروردین ماه ۹۳ با ورود به یکی از کلیساهای خانگی در جنوب تهران، چند تن از نوکیشان مسیحی را بازداشت کردند.

به گزارش « محبت نیوز» به نقل از منابع خبری حقوق بشری در ایران ، تا کنون اسامی پنج تن از بازداشت شدگان به نامهای احسان صادقی، نازی، مریم اسدی، وحید صافی و امین مظلومی مشخص شده است.
بر اساس گزارش‌های رسیده، روز جمعه ۲۹ فروردین ماه ماموران امنیتی لباس شخصی، مجهز به بیسیم و سلاح کمری، با یورش به منزل خانم اسدی که میزبان مراسم عید پاک و نیایش نوکیشان مسیحی بود، اقدام به ارعاب ساکنین و تفتیش محل نموده و افراد فوق الذکر را با دو دستگاه خودروی ون سفید رنگ به محل نامعلومی منتقل کردند.
گزارش مذکور به نقل از همسایگان حاکی از آن است که ماموران همچنین با بی‌ادبی با ساکنین منزل و همسایگان برخورد کرده و همزمان به پشت بام مجتمع مسکونی مذکور رفته و اقدام به توقیف و تخریب دیش‌های ماهواره دیگر ساکنین ساختمان نمودند.
هنوز از جزئیات بازداشت، محل نگهداری و وضعیت بازداشت شدگان خبری در دست نمی‌باشد و پیگیری خانواده‌های بازداشت شدگان پس از مراجعه به دادگاه انقلاب و دادسرای اوین نتیجه‌ای در بر نداشته است.
روز رستاخیز عیسی مسیح از مردگان (عید پاک یا قیام ) از مهمترین اعیاد مسیحیان است. قیام مسیح از مردگان همه ساله در اواخر ماه مارس یا اوایل آوریل، در آغاز بهار جشن ‌گرفته می‌شود.
در سال‌های اخیر تعداد زیادی از افرادی که از اسلام به مسیحیت تغییر دین داده‌اند، دستگیر و به حبس‌های طولانی محکوم شده‌اند. همچنین تعدادی از کلیساهای فارسی زبان در تهران و برخی شهرستانها نیز تعطیل شده و از فعالیت‌های دینی آن‌ها جلوگیری به عمل آمده است.
همچنین احمدشهید گزارشگر ویژه حقوق بشر، ماه گذشته در گزارش تفصیلی خود پیرامون موارد نقض حقوق بشر در ایران هشدار داده بود که موارد نقض حقوق بشر و آزادی‌های اساسی شهروندان ایران به طور مستمر و گسترده ادامه دارد.
احمدشهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر در تازه‌ترین گزارش خود علاوه بر موضوع بهائیان، دراویش و اهل سنت، در مورد آزار و اذیت نوکیشان مسیحی که از اسلام به مسیحیت گرویده‌اند، شدیدن ابراز نگرانی می‌کند.
همچنین چندی پیش پارلمان اروپا با صدور قطعنامه‌ای پیرامون موضوع ایران، از محدودیت و تبعیض علیه اقلیت‌های قومی، جنسیتی، مذهبی و همچنین وضعیت بهاییان و نوکیشان مسیحی انتقاد کرده بود
.

ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

۱۳۹۳ اردیبهشت ۴, پنجشنبه

ازدواج بیش از ۴۲ هزار کودک ایرانی در سال ۱۳۸۹

آمارهای سازمان ثبت احوال ایران نشان می‌دهد که در سال ۱۳۸۹بیش از ۴۲ هزار ازدواج کودکان ۱۰ تا ۱۴سال در این کشور به ثبت رسیده است.
ثریا عزیزپناه، عضو هیأت مدیره انجمن حمایت از حقوق کودکان به خبرگزاری کار ایران، ایلنا، گفت: «بعد از رایزنی‌های فراوان سن ازدواج از سن بلوغ شرعی (۹سال) به ۱۳سال برای دختران تغییر پیدا کرد اما افراد زیر سن ۱۳سال با اجازه ولی و گرفتن گواهی رسمی از دادگاه می‌توانند ازدواج کنند.»
عزیزپناه افزود: «در برخی از مناطق کشور ازدواج در سنین کم براساس عرف و آداب و رسوم صورت می‌گیرد که دولت می‌تواند با آگاهی دادن و فرهنگ‌سازی در طولانی مدت این مسأله را حل کند، البته باید توجه داشت که زمانی قانون نیز به کمک این نوع رسوم می‌آید تغییر آن بسیار دشوار می‌شود.»
به‌گفته این فعال حقوق کودکان «تبعات ناشی از ازدواج زودهنگام براساس علم اثبات شده است، ازدواج زودرس تبعات جسمی برای فرد دارد از جمله آن‌که زایمان در سنین پایین به دلیل نبود آمادگی جسمی برای حمل نطفه و عدم رشد کافی لگن، خطرناک است.»
آمارها در حالی از ازدواج کودکان در ایران حکایت دارد که احمد تویسرکانی، رئیس سازمان ثبت اسناد و املاک ایران گفته که ثبت ازدواج زیر سن ۱۵سال «غیرقانونی» است و «موردی را در این زمینه که پائین‌تر از سن قانونی ازدواجی به ثبت برسد، سراغ ندارد.»
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

بیانیه ۲۰ زندانی بند ۳۵۰ در ارتباط با گزارش صدا و سیما


خبرگزاری هرانا – متن دومین بیانیه ۲۰ تن از اعتصاب غذا کنندگان بند ۳۵۰ زندان اوین در اختیار «جرس» قرار گرفته است. در این بیانیه ادعاهای طرح شده در گزارش تلویزیونی سه شنبه شب (دوم اردیبهشت) مورد تکذیب قرار گرفته و دلایل کذب بودن این ادعا‌ها به تفکیک مطرح شده است. نویسندگان بیانیه همچنین «خواستار اعتراف دروغگویان به تخریب و کتمان حقیقت و پذیرش اشتباه و عذرخواهی رسمی از زندانیان و خانواده‌های آن‌ها» شده‌اند. متن کامل بیانیه:
ملت شریف ایران
در پی اظهارات سراسر دروغ رئیس سازمان زندان‌ها و برخی مقامات حکومتی و همچنین پخش گزینشی درگیری‌ها در بند ۳۵۰ زندان اوین موارد ذیل جهت تنویر افکار عمومی به اطلاع می‌رسد:
رئیس سازمان زندان‌ها در اظهارات خود گفته است که هیچیکس به جهت الزام به خروج از اتاق‌ها نه ضرب و شتم و نه مجروح شده است. در این زمینه لازم بذکر است که بر اساس اسناد زنده موجود در بند ۳۵۰ حداقل سی نفر از مجروحان آن واقعه که اکنون در بند حضور دارند و آثار ضرب و جرح را در زمان بازداشت و انتقال به بند ۲۴۰ بر بدن خود دارند. طبق ادعا ضرب و شتم شدید نه تنها توسط استشهادی بیش از هفتاد تن از زندانیان سیاسی و عقیدتی بند ۳۵۰ مورد تایید قرار گرفته است، بلکه پس از تماس‌های تلفنی تحت تدابیر شدید امنیتی در روز شنبه و یکشنبه و همچنین ملاقات روز دوشنبه خانواده‌ها با زندانیان خود مورد تایید مجدد گرفته است.
همچنین چنانچه فیلم دوربین‌های نظارتی در روز مورد نظر مخدوش نشده باشد و ضرب و شتم شدید زندانیان را در اتاق‌ها و راهرو‌ها و بخش مدیریت زندان می‌توان در حوالی ساعت دوازده ظهر دید.
همچنین رئیس سازمان زندان‌ها مدعی شده است که بمناسبت میلاد ولادت حضرت زهرا به هر یک از خانواده‌ها اجازه داده شده تا با زندانی خود ملاقات حضوری بدون مانع داشته باشند تا با چشمان خود ببنیند که هیچیک از زندانیان ئه مجروح هستند و نه ضربه‌ای به آن‌ها وارد شده است. تا لحظه حاضر این ادعای آقای اسماعیلی از سوی هیچیک از زندانیان و خانواده اشان تایید نشده است. بسیاری از مضروبان هنوز هیچ ملاقات و تماسی با خانواده نداشته و آنهایی که بطور معمول دارای برگه ملاقات حضوری بودند مانند امید بهروزی هنگام ملاقات روز دوشنبه متوجه می‌شوند که ملاقات‌های حضوری آن‌ها توسط خدابخشی دادیار زندان لغو شده است. در هر حال ملاقات کابینی خانواده‌ها و تاثر خانواده‌ها و خروج آمبولانس از اوین برای انتقال خانواده‌های زندانیان که از رویت این ددمنشی دچار ضعف و ناراحتی شده‌اند موید این ادعاست.
همچنین رئیس سازمان زندان‌ها در اظهاراتی در روزنامه ایران گفته است ضرورتی برای بازدید از زندان نمی‌بیند. در این زمینه باید خاطرنشان کرد که بر اساس قانون، نمایندگان مجلس حق تحقیق و تفحص از تمامی سازمان‌های دولتی و حکومتی و وقایع را داشته و هیچیکس نمی‌تواند مانع دخالت آن‌ها شود. تحقق این حق نیز منوط به احساس ضرورت مقامات دون پایه یا بلند پایه نیست.
ملت شریف ایران و تمام کسانی که بدنبال کشف حقیقت در این ماجرا هستید،
اولا، حضور دوربین‌های متعدد پر کابل و بیشمار و استقرار آن در نقاط مختلف ساختمان و پشت بام نشان از آن دارد که به احتمال زیاد قرار است فیلم‌های گزینشی ضبط شده جای تصاویر دائمی دوربین‌های نظارتی را بگیرد که در تمام بخش‌های زندان حضور داشته و شاهد ضرب و شتم‌ها با چشمان بسته و دستبند بوده است.
ثانیا، همگان باید بپرسند که اگر این اقدام یک بازرسی معمولی است چرا مامورانی از نهادهای دیگر و خصوصا با چند دستگاه دوربین وارد این عملیات شده بودند جز اینکه مهاجمان با یک سناریوی آماده و کارگردانی شده برای فیلم برداری گزینشی آمده بودند.
ثالثا، تنها بخشی از فیلم که صحنه درگیری را نشان می‌دهد مربوط به آخرین دقایق ماجرا است که زندانیان عصبانی را به زور به خارج سالن‌ها هدایت کرده و در حالیکه مضروبان را به بخش اداری منتقل کرده بودند و در را بستند و یکباره برای جلوگیری از تراکم زندانیان مقابل درب ورودی به سالن‌ها شیشه‌های این در را با ضربات باتوم در سر و صورت زندانیان خرد کرده و پاشیدند و همین موضوع باعث عصبانیت بخشی از زندانیان جوان و مجادلات کلامی شد. مضاعفا بر اینکه خردهای شیشه در حیاط زندان پراکنده شده نشان از تخریب شیشه توسط ماموران و پرتاب خرد شیشه‌ها از داخل راهرو به سمت حیاط محل استقرار زندانیان است.
رابعا، جویندگان حقیقت ماجرا می‌توانند خواستار دوربین‌های نظارتی از ساعت ۱۰ صبح٬ نیم ساعت پس از آغاز بازرسی تا ساعت دوازده ظهر شوند و مشخصا فیلم‌هایی را که صحنه‌های ذیل را به تصویر کشیدند:
الف ـ فیلم اتاق یک و سه حدود نیم تا چهل و پنج دقیقه پس از آغاز بازرسی که ضرب و شتم و انتقال آنان به بیرون آغاز شد حتما در آن باتوم‌های در حال فرود بر سر و صورت زندانیان به تصویر کشیده شده است.
ب ـ فیلم سالن و خروجی حیاط پس از آنکه زندانیان برای انتقال یک بیمار قلبی به در ورودی فشار آورده و آن را گشودند با صد‌ها باتوم مواجه شدند که صحنه‌های جراحت آقایان رجایی و عرب گل و بسیاری از مصدومان بود که خوردن چند باتوم را جراحت تلقی نمی‌کنند.
ج ـ فیلم خرد کردن شیشه‌ها توسط ماموران بر سر و صورت زندانیان که آقایان امید بهروزی و هوتن دولتی و چند تن دیگر در این مرحله بر اثر ترکش‌های شیشه دچار جراحت شدند.
دـ فیلم اقدامات غیرقانونی، چشم بند زدن، به زانو افکندن و دستبند زدن از پشت سی و دو نفر از زندانیان بند ۳۵۰ که همزمان با انتقال به انفرادی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و موهای سر و صورت آن‌ها با زور و تهدید تراشیده شد.
اما نکاتی دیگر در مورد اقلام به نمایش درآمده در فیلم کمدی با هنرمندی رئیس سازمان زندان‌ها:
الف ـ ادعا شده است که دوازده دستگاه موبایل ماهواره‌ای در بند ۳۵۰ کشف شده اما دوازده گوشی به نمایش درآمده از قدیمی‌ترین گوشی‌های تلفن همراه است که بعضا استفاده از آن‌ها بدلیل محدودیت‌های امکانات ارتباطاتی بی‌فایده است و تنها یک مورد موبایل ساعتی ضبط شده که موبایل ماهواره‌ای از طرف آن‌ها تلقی شده است. حتی طبق مقرارت زندان داشتن موبایل حق هر متهم است (تبصره ۵ ماده ۱۱ آیین نامه مصوب۱۳۸۵)
ب ـ میزان زیاد سیم کارت که فرا‌تر از گوشی‌های ضبط شده بود و اغلب آن‌ها بدلیل اعمال نفوذ نهادهای اطلاعاتی پس از ورود به زندان مسدود شده و بدلیل وجود اعتبارات ریالی توسط زندانیان حفظ می‌شود و شاید به طریقی نسبت به انتقال آن‌ها اقدام شود.
ج ـ اکثر تجهیزات به نمایش درآمده شامل‌ام پی تری و‌ام پی فور زندانیان است که اغلب برای استفاده از منابع زبان‌های خارجی قرآن و موسیقی‌های مورد علاقه زندانیان و احیانا فیلم‌های خانوادگی مانند عروسی و تولد فرزندان توسط خانواده به بند منتقل شده و مورد تایید رئیس اسبق زندان جناب آقای اعلایی قرار گرفته است و جریان کارت‌های حافظه نیز مربوط به همین اقلام مشخص است که نگهداری آن‌ها غیرقانونی نیست.
د ـ سیم و سیم چین و هویه مربوط به اقلام ضبط شده از تعمیرگاه زندان است که سرویس‌های رایگان به رادیو‌ها و لوازم برقی مانند جارو برقی و اتو و کتری برقی و غیره قرار داده است و تی‌تر مورد نظر در فیلم نمایش داده شده در خصوص تلویزیون توشیبا ۱۴ اینچ بوده که خود آن را شکانده و به عنوان اقلام کشف شده به نمایش درآوردند.
در پایان ما بیست تن از اعتصاب کنندگان بند ۳۵۰ زندان اوین که عمدتا از روز دوشنبه دست به اعتصاب غذا زدیم و هفت تن از روز اول حادثه در اعتصاب غذا بسر می‌بریم علاوه بر خواستهای مندرج در بیانیه اول خواستار اعتراف دروغگویان به تخریب و کتمان حقیقت و پذیرش اشتباه و عذرخواهی رسمی از زندانیان و خانواده‌های آن‌ها هستیم.
افراد امضا کننده:
عبدالفتاح سلطانی
اسماعیل برزگری
وحید اصغری
آرش همپای
سروش ثابت
امید زارعی‌نژاد
مهدی ساجدی فر
امید شاهمرادی
ابراهیم پیروزی
رضا شهابی
یاشار دارالشفاء
مهدی خدایی
اسدالله اسدی
سهیل عربی
مجید اسدی
اسدالله هادی
مسعود عرب چوبدار
اصغر قطان
رسول حیدرزاده
امیر درویش قاضیانی
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:

۱۳۹۳ اردیبهشت ۳, چهارشنبه

رئیس سازمان زندان ها، برکنار و ترفیع شد

خبرگزاری هرانا - ، غلامحسین اسماعیلی رییس سازمان زندان ها و اقدامات تامینی از سوی رئیس قوه قضائیه برکنار شده است.
به گزارش عصر خبر، با بازنشستگی علیرضا آوایی رییس دادگستری استان تهران، غلامحسین اسماعیلی رییس سازمان زندان ها و اقدامات تامینی جانشین وی خواهد شد.
از سوی دیگر اصغر جهانگیر رییس پیشین حفاظت و اطلاعات قوه قضائیه و مسئول فعلی بازرسی ویژه رئیس قوه قضائیه به ریاست سازمان زندان ها منصوب خواهد شد، مشخص نیست که برای ریاست بازرسی ویژه رییس قوه قضائیه فردی منصوب خواهد شد و یا این بازرسی تعطیل خواهد شد.
اسماعیلی پیش از سازمان زندان ها، دادستان عمومی و انقلاب مشهد بوده است.
ارسال شده توسط در هیچ نظری موجود نیست:
اشتراک در: پست‌ها (Atom)